อัดอั้นตันใจ
ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มยังไงดี
ตัวเองรู้สึกว่าทุกวันนี้เจอแต่เรื่องที่ทำให้กลุ้มใจ
ก็ว่าไปทีละเรื่องก็แล้วกัน
ตั้งแต่ต้นปีเป็นต้นมา
วันเดียวที่ดูเหมือนจะมีความสุขในชีวิต
ก็คือวันรับปริญญา
ปัญหาที่ตัวเองคิดว่ามีและเป็นอยู่ทุกวันนี้,
คิดว่ามันคงเกิดจากความเข้าใจที่ไม่ตรงกัน
ไม่ว่าจะเป็นเราไม่เข้าใจเขา
หรือว่าเขาไม่เข้าใจเรา
หรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง
โดยส่วนตัวไม่ใช่คนมนุษยสัมพันธ์ดีมากนัก
เพราะเป็นคนไม่ง้อใคร
ยิ่งถ้าไม่ได้ผูกพันหรือรักมากๆก็ยิ่งไม่สนใจเลย
ก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนแข็ง
แต่ถ้ามองในทางกลับกัน
คือในเวลาที่อ่อนแอไม่เคยมีใครสงสาร
และเมื่อเป็นอย่างนั้น
"จะร้องไห้ให้คนอื่นเห็นทำไม"
ถ้าในทุกความรู้สึกที่แสดงออกไปนั้นไม่มีใครเข้าใจ
ก็อย่าทำให้เห็นเลย โดยส่วนตัวคิดว่านั่นดีที่สุดแล้ว
ตั้งแต่เรียนจบมา
สิ่งหนึ่งที่เห็น ประสบการณ์ของการเรียนมหาลัย
บ่งบอกให้เห็นอย่างหนึ่ง นั่นก็คือตัวเอง
พฤติกรรมการเรียนของเราบ่งบอกทุกอย่างถึงอนาคต
ณ วันนี้ รู้แล้วว่าตัวเองแย่แค่ไหน
เวลาเรียนไม่เรียน ไม่ตั้งใจ
เพิ่งมาสำนึกตัวได้ก็วิชาสุดท้ายเข้าไปแล้ว
เพิ่งจะมารู้ตัวว่าเราควรจะต้องขยันมากกว่านี้
คิดได้ตอนนี้ก็สายไป
เอาปริญญามาฝากที่บ้านใบนึงแล้วเป็นไง
ตอนนี้มีแต่คนที่บ้านก่นด่าอยู่ทุกวันให้หางานๆๆๆๆๆๆๆ
หานะ ไม่ใช่ไม่หา แต่บริษัทมันไม่เอา จะให้ทำไง
ไม่ได้เรียนมหาลัยชื่อดังมา ลำดับที่เขาจะพิจารณาก็อยู่ท้ายเต็มที
จะให้ไปขายประกันหรือไง มันก็ไม่ใช่เรื่อง
คนจบปีนึงเป็นแสนๆคน หางานพร้อมกัน แย่งงานพร้อมกัน
มันหางานได้ง่ายๆเหรอสมัยนี้
สามสี่ทุ่มนั่งเล่นเกมหน่อยก็ว่า ว่าทำไมไม่เอาเวลาไปหางาน
แล้วทำไมตอนหาไม่มา ไม่มาฟังบ้าง
ไอ้เราก็ไม่ได้อยู่เฉยๆสักหน่อย
คิดว่าจงใจไม่หาทำงานหรือไงกัน
เรื่องต่อมาก็เรื่องคนรอบข้าง
ไม่ว่าจะดูดวง มีคนบอก หรืออะไรก็ตามเถอะ
เขาก็บอกว่าเป็นคนทำบุญไม่ขึ้น
อยู่กับใคร จริงใจกับเขาเสมอ แต่เขาไม่จริงใจกับเราหรอก
จะเป็นอย่างนั้นไหม มันก็พอเห็นภาพอยู่
ต่อหน้าเราก็พูดว่า เป็นเพื่อนที่ดี ดีมาก รักแกที่สุด
แต่พอพ้นหน้าเราไป มันก็ไม่ใช่
เพราะเราก็เห็นกับตา ว่าไอ้ที่ว่าเพื่อนรักสุดน่ะ มันคนอื่น
ชอบคนพูดความจริงมากกว่า
ไม่ได้ขอให้มารักฉัน เห็นฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
แต่อย่าพูดให้รู้สึกดีเลย ถ้าใจไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ
มันเสียใจ
และมันก็ทำให้รู้สึกว่าตัวฉันเองดูโง่ๆไงก็ไม่รู้
ความรู้สึกที่ไม่ดีมันก็มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องที่น่าเบื่อ แต่ก็ต้องทนเบื่อ
คือการที่คนมาอารมณ์เสียใส่ โดยที่ไม่น่าจะเป็นความผิดของฉันเลย
เช่น 1.เรื่องอาการป่วยของตัวเราเอง
เกิดมา ไม่ได้อยากเป็นคนอ่อนแอ+ขี้โรคสักหน่อย
แต่จะไปห้ามธรรมชาติมันได้ไหมล่ะ
คิดว่าทุกวันนี้ทำสำออยไปวันๆ
ตอแหลว่าไม่สบายหรือไง ก็ไม่ใช่เรื่อง
ร้อนหน่อยก็เป็นลม หนาวหน่อยก็ตัวสั่น
เรื่องพวกนี้มันบังคับกันได้เหรอ
ฉันอยากทำตัวงี่เง่าอย่างนี้เหรอ เปล่าเลย
ชอบปวดหัว มึนหัว ปวดท้อง
นอกจากไม่สนใจแล้วนะ ยังด่าซ้ำอีก
ความผิดฉันหรือไง ฉันสั่งให้มันเป็นงั้นเหรอ
ถ้ามีวิธีไหนที่จะทำให้ไอ้โรคบ้าๆพวกนี้ไม่เกิดได้นะ
จะรีบไปทำให้เลย จะทำทุกอย่างด้วย
หรือถ้ารำคาญมากนัก ก็ปล่อยฉันไปตามยถากรรม
จะตายวันตายพรุ่งก็อย่ามาสนใจ
ให้ทรมานไปพร้อมกับตัวเองเงียบๆ
มันยังดีกว่าต้องมาทรมานไปพร้อมกับคำด่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด
เช่น 2.อารมณ์ดีๆ อยู่ๆก็พูดอะไรไม่รู้
เหมือนคนหาเรื่อง
ไม่ใช่ส้วมนะเว้ยเฮ้ย
รับฟังน่ะได้ แต่ไม่ใช่ที่ระบายหรือระเบิดอารมณ์
พูดดีๆก็ได้ ไม่ต้องขึ้นเสียงเหมือนฉันเป็นคนผิดเลย
เหมือนเป็นตัวการยังไงอย่างงั้น
หรือไม่ก็ ไม่มีเหตุผลอะไรเลย อยู่ๆก็มาด่า
อันนี้ก็พิลึกคน ใครมันจะอยากอยู่ด้วย
อย่ามาทวงถามถึงความสัมพันธ์เลยว่าเป็นอะไร
((บางทีนะ สายเลือดก็สายเลือด))
ที่ชอบหายตัวไปเพราะเบื่อนั่นแหละ
ถ้ามีเหตุผลและยอมรับฟังซะบ้าง
มันน่าจะดีขึ้นไหมล่ะ
ทำไมจะต้องคุยกันเหมือนคนตีกันตลอดเวลา
เช่น 3.เรื่องเงิน
ไม่ได้รวยมาแต่เกิดนะฮะ ก็ปากกันตีนถีบอย่างที่เห็น
จะมาเอาอะไร
ยังไม่ได้ทำงาน เงินเดือนก็ไม่มี
ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย แล้วจะเอาที่ไหนมาให้
ทุกวันนี้ไม่อดอยากตายก็บุญท่วมหัวแล้ว
ไม่อยากพูดหรอก คำว่าไม่มีเงินอะ
เพราะมันก็ไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนั้น
แต่ที่มีที่เก็บไว้ เพราะเอาไว้ใช้ยามจำเป็น
ไม่ใช่ใช้พร่ำเพรื่อ ไร้สาระ
เห็นใจกันบ้างเถอะนะ
ถ้าถูกรางวัลที่ 1 เมื่อไร จะให้ทุกอย่างที่อยากได้เลย
โอเคแมะ
((เพ้อฝันไปเถอะ รางวัลที่ 1))
อ้อ คนอีกประเภทนึง ที่ชอบคบคนเพราะเงิน
ถ้ารู้ตัวว่าเพื่อนคนไหนไม่รวยแล้วคบไม่ได้
ก็อย่ามารู้จักฉัน แล้วก็มาทำท่าดูถูก
กูไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่กูมีปัญญาดูแลตัวเอง
คงไม่เหมือนกับมึง ที่จ้องเพื่อนรวยๆเพื่อเกาะมันกิน
ฯลฯ อีกมากมาย บลาๆๆๆๆๆ
มันเยอะ บรรยายไม่หมด
ทุกวันนี้ พอใจที่จะอยู่คนเดียว อยู่เงียบๆ
ไม่มีเสียงใครบ่น ใครด่า ใครตวาด ใครหาเรื่อง
ขออยู่กับตัวเอง มีความสุขที่สุดแล้ว
ถ้ามีทางไปก็จะไป และไม่นึกเสียใจ
อย่าทำให้เป็นบ้ามากกว่านี้เลย
เสียความรู้สึกมามากพอแล้ว
ขอให้ได้ไปไหนเพียงลำพัง
กินข้าวคนเดียว เดินเที่ยวคนเดียว
อย่ามากวนกันอีกเลย
ขอเวลาให้ได้อยู่กับตัวเองบ้างเถอะนะ
ขอโทษที่หัวแข็ง
ขอโทษที่ทำตัวให้ดีกว่านี้ไม่ได้
ขอโทษที่ไม่สามารถทำให้ได้อย่างใจ
ขอโทษที่บางเวลาคิดอยากรักแต่ตัวเอง
ปล่อยให้ได้มีชีวิตที่มีความสุขอย่างที่อยากเป็นเถอะ
ด่าไป บ่นไป มันเปลี่ยนแปลงอะไรบนโลกแห่งความเป็นจริงนี้ไม่ได้
การก่นด่าว่ากล่าว ฟังแล้วไม่ได้ไม่รู้สึก
แต่ถ้าร้องไห้ออกมา ก็จะโดนหนักขึ้นใช่ไหม
ยังไงก็ช่วยลดลงสักนิด อย่าทำให้ต้องรู้สึกว่าไม่ใช่คนมากขึ้นกว่านี้เลย
ถ้าเกิดว่าไม่สบาย จะเจียนตายก็ช่าง อย่าเอ็ดอีกเลย
เกิดมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดและ"สามัญ"สำนึก
"จะไม่ปล่อยให้ตัวเองล้มโดยไม่ยืนหรอก"
ถ้าจะตาย ก็คือหมดลมไปเองแล้วจริงๆ
และนั่นก็หมายความรวมถึงว่า "ได้พยายามสู้อย่างที่สุดแล้ว"
ขอโทษจริงๆ
生田 斗真 ： 伊野尾 慧 ： 中丸 雄一
